با روی کار آمدن دولت سیزدهم و یک دست شدن حاکمیت(تسلط یک طیف سیاسی بر قوای سه گانه) پیش بینی می شد دولت تحت حمایت جریانات سیاسی همسو و پشتیبانی دو قوه ی دیگر در مدت زمان کوتاهی بر مشکلات فائق آمده و راه بهبود سطح زندگی مردم را سریع تر از گذشته پیش گیرد.

با روی کار آمدن دولت سیزدهم و یک دست شدن حاکمیت(تسلط یک طیف سیاسی بر قوای سه گانه) پیش بینی می شد دولت تحت حمایت جریانات سیاسی همسو و پشتیبانی دو قوه ی دیگر در مدت زمان کوتاهی بر مشکلات فائق آمده و راه بهبود سطح زندگی مردم را سریع تر از گذشته پیش گیرد.
اما برخلاف همه ی پیش بینی ها نتیجه یک دستی در حاکمیت برای مردم جز تنگ شدن عرصه و سخت شدن شرایط نبود تا مطالبات مردم عرصه ی تاخت و تاز رفقای دیروز و رقبای امروزِ زمین بازی سیاست گردد!
در استان کرمانشاه جریانات حامی دولت پس از فتح ساختمان سفید استانداری، عزل استاندار اصلاحات(دولت منسوب به اصلاحات) و برکرسی نشاندن والی اصولگرا خیلی زودتر از آنچه تصور می رفت با انقلابی درون تشکیلاتی سردار را راهی و دکتر را جایگزین نمودند!
اما این تغییر آنی هم برخی جریانات وابسته به دولت را قانع نکرد تا اینبار شاهد صف آرایی جدیدی در اردوگاه اصولگرایان استان باشیم.
صف آرایی که با نطق های آتشین دو نماینده از شرق و غرب استان در مجلس و بر علیه استاندارِ مستقر پوزیشن غریبی از نیروهای طرفدار دولت اما مخالف یکدیگر را در عرصه ی سیاست استان شکل داد.
نکته آنکه ناطقین پارلمان نشین در فاصله ای کوتاه از روی کار آمدن صحرایی و در ماه های پایانی استقرار در بهارستان به زعم خود همه ی مشکلات استان و مردم نگون بخت آنرا ناشی از بی کفایتی استاندار دانسته و هیچ سهمی برای مدیران سابق و نمایندگان مجلس قائل نمی باشند!
در کشاکش این کارزار سیاسی در اردوگاه اصولگرایانِ حامی دولت تکلیف جامعه ی شهروندی دوری گزیدن از این دعوای خانوادگی به منظور دستیابی به تحلیلی نزدیک به واقع و اصرار بر مطالبه گری آنهم
از حاکمیتی که یک دست و چند دست بودن آن برای مردم تفاوتی نداشته و همواره در بر همان پاشنه همیشگی خود چرخیده، می باشد!

  • منبع خبر : چویرنیوز