از همان بدو شکل‌گیری دولت‌های متمرکز، یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌هایی که ذهن صاحب‌نظران را به خود مشغول کرد، مسئله «مشروعیت» و منشأ آن بود. این‌که چرا و بر چه اساسی گروهی حق فرمان‌روایی می‌یابند و دیگران موظف به اطاعت می‌شوند، به تدریج به هسته‌ی اصلی نظریه‌های سیاسی بدل شد. آنچه این بحث را از یک موضوع صرفاً آکادمیک فراتر برد، چالش‌های عملی زمام‌داران در مواجهه با مطالبات مردمانشان بود. حکومت‌ها ناگزیر بودند برای حفظ نظم، تأمین ثبات و جلوگیری از منازعه، مبنایی عقلانی، اخلاقی یا تاریخی برای حقانیت خود ارائه کنند.