باز باران بی ترانه می خورد بر بام خانه و نرم نرمک می چکد غم از در و دیوار خانه ی کودک کار و خیابان که خسته و زخمی از باران بی وفاییست و باران عشق بدون دغدغه نان و زندگی، حسرت بغض های شبانه اش شده است ؛حسرت همه بی قراری ها ، دلتنگی ها و آرزوهای بر باد رفته و حسرت جهانی که دیگر خاکستری شده است و خبری از آن صورت شاد در کار نیست در دنیایی که دیگر کودکان نمی خندند و غمگین اند و کودکانی با خنده‌های ماسیده بر صورت که نه کودکی را تجربه کرده‌اند و نه زندگی کردن را می‌شناسند.