وجود نشانه‌هایی همچون تبادل و تعامل انسانی، جنب‌وجوش مداوم، تلاش جمعی برای بهبود شرایط زیست، و حرکت مستمر به سوی تعالی، همگی مؤید این فرض‌اند که شهر نه یک سازه‌ی بی‌جان، بلکه موجودی زنده است؛ موجودی که رشد می‌کند، زخم می‌خورد، و در آرزوی بهتر شدن، تکاپو می‌کند.

در شرایط بحرانی همچون زمان جنگ، افزون بر ضرورت دفاع از مرزهای سرزمینی و حریم تاریخی کشور، تأمین امنیت عمومی و، به‌طریق اولی، حفظ آرامش روانی جامعه از اهمیتی مضاعف برخوردار است.

در زندگی، واقعیت‌هایی وجود دارد که نه قابل انکارند و نه با گذر زمان رنگ کهنگی به خود می‌گیرند. این حقایق، چنان با تاریخ و فرهنگ یک سرزمین درآمیخته‌اند که بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت تمدنی آن محسوب می‌شوند.

براساس وظایف قانونی تعیین شده برای دستگاه های مختلف، مسئولیت حفظ و حراست از محیط زیست کشور بر عهده سازمان محیط زیست است. این مسئولیت در مناطق تحت مدیریت سازمان، از طریق اعمال قوانین ویژه حفاظتی، صدور مجوزهای لازم برای فعالیت های عمرانی و بهره برداری، انجام ارزیابی های زیست محیطی و حضور مستمر محیط بانان، پیگیری و اجرا می شود.

مدت‌هاست که سفر از یک میل شخصی و محدود، به خواسته‌ای همگانی تبدیل شده است؛ خواسته‌ای که در عصر تکنولوژی و ارتباطات، روز‌به‌روز فراگیرتر و حتی اجتناب‌ناپذیرتر می‌نماید.

در روزهایی که مهم‌ترین دغدغه‌ها در سایه‌روشن رقابت‌های سیاسی گم می‌شود، مشاهده‌ی یک رفتار مدیریتی متفاوت، شایسته‌ی تأمل و ثبت است.

با دقیق شدن در وضعیت اجتماعی و اقتصادی جامعه‌ی شهری کرمانشاه، نشانه‌هایی آشکار از آشفتگی و ازهم‌گسیختگی قابل مشاهده است. بی‌تردید، یکی از عوامل مؤثر در این نابسامانی، نرخ‌های بالای اجاره‌بهای املاک مسکونی و تجاری است؛ مسئله‌ای که عرصه را بر اقشار پایین‌دست جامعه و مستأجران تنگ کرده است.

با مطرح شدن مجدد پروژه احداث تله‌کابین در تاق‌بستان ـ یکی از کهن‌ترین و باارزش‌ترین نقاط تاریخی نه تنها کرمانشاه، بلکه ایران و جهان ـ بار دیگر موجی از واکنش‌ها و دغدغه‌ها در میان کارشناسان، فعالان فرهنگی و دلسوزان این سرزمین برانگیخته شده است.

امنیت و سلامت، دو رکن اساسی در زیست انسانی‌اند که خلل در هر یک از آن‌ها، نظم زندگی را دچار اختلال می‌کند. در دنیای پیچیده و پرمخاطره امروز، تهدیدهایی متعدد، هر لحظه سلامت و امنیت شهروندان را هدف می‌گیرند؛ تهدیدهایی که حتی پیشرفت‌های تکنولوژیک نیز گاه به جای کاهش آن‌ها، خود به عاملی تشدیدکننده بدل شده‌اند.

شهرداری‌ها، به‌ویژه در شهرهایی با ساختاری پیچیده و نیازهای توسعه‌ای گسترده چون کرمانشاه، از نقشی دوگانه اما کاملاً هم‌افزا برخوردارند. از یک سو، تأمین زیرساخت‌های شهری و سامان‌دهی کالبد شهر ذیل وظایف عمرانی و از سوی دیگر، مأموریت‌های فرهنگی و اجتماعی، شهرداری را به نهادی معناپرداز در زیست شهری بدل کرده است. در واقع، شهرداری نه‌فقط شهر را می‌سازد، بلکه تلاش می‌کند به آن معنا ببخشد؛ تا آنجا که شهر نه صرفاً مکانی برای زندگی، بلکه بستری برای زیستن شایسته‌ انسان شود.