فعالیت رسانه ای در ایران، با چالش های عدیده ای روبه‌رو ست؛ به گونه ای که فعالان این حوزه، ریسکی سنگین را متقبل می شوند و پیوسته در معرض آسیب ها، تهدیدها و تنش های گوناگونی قرار دارند. برخلاف باور عمومی که اغلب سانسور را مهمترین مانعِ پیشِ روی رسانه ها می داند (که خود جای بحثی مفصل دارد)، واقعیتِ میدان نشان می دهد که اقتصاد رسانه و مسئله ی بقا، به بزرگترین دغدغه ی این عرصه بدل شده است.

راه حل های تأمین مالی، هرچند گریزناپذیر، خود به تهدیدی جدی فراروی اصالت رسانه تبدیل می شوند. بقا، و بالاتر از آن، بهایِ بقا، در بسیاری از بزنگاه های حرفه‌ای، چون آزمونی اخلاقی، رسانه ها را به چالش می کشد. دوراهیِ میانِ «اعتبارِ حرفه ای» و «تداومِ حیات»، گذرگاهی دشوار و لغزنده است که عبور از آن به سادگی میسر نمی‌شود.

اینکه یک رسانه برای بقا به کدام راهکار متوسل می شود و با وجدان حرفه ای خود چه معامله ای می کند، دقیقاً مرزِ رسانه ی متعهدِ خدمتگزار را از رسانه ی وابسته و بی هویت جدا می کند. تشخیص این تفاوت برای جامعه ی امروز، چندان دشوار نیست؛ کافی است ردِ قلم نویسندگان را رصد کرد تا به سرچشمه ی فکری و خط مشی آنان پی برد.

پرسش بنیادین اینجاست: چگونه می توان به بقای رسانه تداوم بخشید، بی آنکه اصول اخلاقی و چارچوب های حرفه ای را زیر پا گذاشت؟ پاسخ به این پرسش، نه در شعار، که در گروِ طراحیِ مدل های نوینِ درآمدزاییِ شفاف نهفته است. یافتنِ این پاسخ، مسیرِ فعالیتِ رسانه ایِ مسئولانه و درخدمتِ جامعه را هموار می سازد.