بیکاری یکی از مهم‌ترین و ریشه‌دارترین معضلات اجتماعی در استان کرمانشاه است؛ پدیده‌ای فرساینده که نه‌تنها جوانان را از مسیر زندگی و پویایی دور کرده، بلکه منابع انسانی و مالی جامعه را به هدر داده، قدرت تصمیم‌سازی را از مدیران ربوده و حرکت جامعه به سمت توسعه را مختل نموده است.

در سال‌های جنگ تحمیلی، کرمانشاه به‌واسطه موقعیت استراتژیک خود، نقشی کلیدی در پشتیبانی از جبهه‌های غرب کشور ایفا کرد. طبیعتاً اقتضائات آن دوران، این شهر را به محیطی کاملاً نظامی تبدیل نمود؛ به‌گونه‌ای که بخشی از فضاهای شهری، زمین‌ها و اماکن عمومی، در اختیار یگان‌های نظامی قرار گرفت تا به‌عنوان پادگان، انبار مهمات، سوله‌های لجستیکی و زیرساخت‌های پشتیبانی مورد استفاده قرار گیرند.

مدیرکل راهداری و حمل‌ و نقل جاده‌ای استان کرمانشاه از ثبت بیش از ۲۶ هزار تخلف سرعت غیرمجاز توسط دوربین‌های کنترل هوشمند در محورهای مواصلاتی استان طی بازه از ابتدای تیر تا ۲۰ تیر خبر داد.

مدیرکل راهداری و حمل و نقل جاده‌ای استان کرمانشاه از تردد بیش از ۶ هزار زائر از پایانه مرزی خسروی از ابتدای ماه محرم تا هفتم این ماه خبر داد و بر آمادگی کامل این پایانه برای خدمات‌رسانی ویژه به زائران در ایام تاسوعا و عاشورای حسینی تأکید کرد.

معاون راهداری اداره کل راهداری و حمل‌ و نقل جاده‌ای استان کرمانشاه از اجرای بیش از یک هزار و ۲۵۰ کیلومتر خط‌کشی در سه‌ماهه نخست سال جاری خبر داد و گفت: این میزان، رشدی ۲ برابری نسبت به مدت مشابه سال گذشته داشته و عمدتاً در محور شریانی بزرگراه کربلا با هدف تسهیل تردد زائران اربعین انجام شده است.

اگر توسعه را در معنایی کلی، شرایط پایدار و قابل رشدی بدانیم که در آن انسان‌ها بتوانند ضمن شکوفایی توانمندی‌های خود، از منابع و ظرفیت‌های پیرامونی برای رسیدن به وضعیتی مطلوب بهره‌مند شوند—و در عین حال امکان استفاده از این ظرفیت‌ها برای نسل‌های آینده نیز محفوظ بماند—آنگاه ناگزیر خواهیم بود که در تحلیل چرایی توسعه‌نیافتگی، به مرزهای فرهنگ پا بگذاریم.

آدم‌ها معمولاً با رسیدن به دهه‌ی هفتاد زندگی، با درنگ و طمأنینه‌ای که حاصل سال‌ها تجربه است، به نظاره‌ی مسیر طی‌شده می‌نشینند. در خوش‌بینانه‌ترین حالت، این نظاره با تداوم مسیر فردی‌شان همراه است؛ اما با کیفیت و شتابی کمتر.

وجود نشانه‌هایی همچون تبادل و تعامل انسانی، جنب‌وجوش مداوم، تلاش جمعی برای بهبود شرایط زیست، و حرکت مستمر به سوی تعالی، همگی مؤید این فرض‌اند که شهر نه یک سازه‌ی بی‌جان، بلکه موجودی زنده است؛ موجودی که رشد می‌کند، زخم می‌خورد، و در آرزوی بهتر شدن، تکاپو می‌کند.