شاید بتوان با اطمینان گفت که پس از خوراک، پوشاک یکی از مهم‌ترین و ضروری‌ترین نیازهای انسان است؛ نیازی که بازاری گسترده، متنوع و مستمر پدید آورده است. صنعت پوشاک را نباید صرفاً یک حوزه تولیدی دانست؛ بلکه باید آن را زنجیره‌ای اقتصادی، میدان رقابت تجاری و بستری برای خلق ارزش، اشتغال‌زایی و توسعه بازار به شمار آورد.

روستاها و مناطق بکرِ طبیعی، نه فقط مقصدی برای سفر، که میراثی زنده، حریم‌هایی مقدس و ستون‌های هویت فرهنگی ما هستند. اما دریغ که این دارایی‌های ارزشمند، در غیابِ چارچوب‌های قانونی و نظارتی، به دستِ «گردشگرنماها» به فضاهای رها شده و کانون‌های هرج‌ومرج بدل شده‌اند؛ کسانی که حضورشان نه تنها محیط‌زیست را تخریب می‌کنند، بلکه آرامش و حریمِ اجتماعی جوامعِ میزبان را نیز به مخاطره می‌اندازند.

بر اساس اعلام شهرداری تهران، قرار است از ۷ مهرماه، قیمت ۱۲ قلم کالای اساسی در قالب طرحی با عنوان «تورم صفر» برای مدت شش ماه ثابت بماند. در مرحله نخست، اقلامی همچون برنج، گوشت، روغن، شکر، خرما، ماکارونی، سویا و انواع حبوبات در این طرح قرار دارند و قرار است با اضافه شدن مرغ، پنیر و رب گوجه‌فرنگی به این فهرست، کالاهای بیشتری مشمول آن شوند. بر این اساس، اقلام یادشده در مراکز تحت مدیریت شهرداری تهران، شامل میادین میوه و تره‌بار و فروشگاه‌های شهروند، و همچنین از طریق سامانه الکترونیکی «شهرزاد»، با قیمت ثابت عرضه خواهند شد.

در عصر ارتباطات، رسانه و تبلیغات به ابزارهایی قدرتمند در خدمت حکومت‌ها و چهره‌های سیاسی تبدیل شده‌اند؛ ابزارهایی که می‌توانند برای جلب افکار عمومی، ایجاد مقبولیت، بسیج توده‌ها و هدایت رفتار اجتماعی به کار گرفته شوند. حکومت‌ها و سیاستمداران برای رسیدن به این هدف، از مجموعه‌ای گسترده از منابع، از قدرت و ثروت گرفته تا رسانه، تبلیغات و شبکه‌های سازمانی، بهره می‌گیرند.

صنعت لوازم خانگی به دلیل گستردگی و تنوع بالای خود، از ظرفیت قابل‌توجهی برای اشتغال‌آفرینی برخوردار است؛ ظرفیتی که می‌تواند از نیروی کار ماهر تا متخصصان، مهندسان و نوآوران را دربرگیرد و زمینه فعالیت طیف وسیعی از نیروهای انسانی را فراهم سازد.

صنعت فرش ماشینی ایران را باید فراتر از مجموعه‌ای از واحدهای تولیدی و محصولات عرضه‌شده در بازار دید؛ صنعتی متکی بر زنجیره‌ای اقتصادی که از تأمین مواد اولیه و ماشین‌آلات آغاز می‌شود و تا تولید، طراحی، توزیع، بازرگانی و صادرات امتداد می‌یابد. زنجیره‌ای که هر حلقه آن ظرفیت‌هایی برای سرمایه‌گذاری، اشتغال‌زایی و خلق ارزش افزوده در اختیار دارد.

در عرصه تولید و توسعه، برخلاف نگاه مرسومی که ایمنی را عمدتاً پس از وقوع حادثه مورد توجه قرار می‌دهد، امروز ضرورت توجه به ایمنی با رویکردی پیشگیرانه و پیش از وقوع حادثه و بحران بیش از گذشته احساس می‌شود. چگونگی تغییر این زاویه نگاه و فراهم کردن آمادگی‌های فناورانه و مدیریتی برای تحقق آن، مسئله‌ای است که فعالان این حوزه باید به آن پاسخ دهند.

در چنین شرایطی، هر تصمیمی از سوی عضو تیم ملی، اعم از مربی یا ورزشکار، می‌تواند بر اعتبار آن چارچوب هویتی اثر بگذارد. از همین رو، اگرچه تصمیمات فنی باید در حوزه اختیار و تشخیص مربیان باشد، اما این اختیار نمی‌تواند به معنای بی‌نیازی از توضیح و پاسخ‌گویی تلقی شود. تیم ملی به دلیل پیوندی که با هویت و احساس جمعی جامعه دارد، نمی‌تواند صرفاً عرصه اعمال سلیقه‌های فردی باشد؛ همان‌گونه که نمی‌توان انتظار داشت تصمیمات فنی نیز بر اساس خواست عمومی و نظر افکار عمومی اتخاذ شود.

برخلاف تصور عمومی که بیسکویت را صرفاً یک خوراکی لوکس و متعلق به بخشی از جامعه می‌داند، ویژگی‌هایی همچون ماندگاری بالا، قابلیت ذخیره‌سازی، سهولت حمل و مصرف و ظرفیت صادراتی، این محصول مبتنی بر آرد گندم را واجد ویژگی‌هایی می‌کند که می‌تواند در بحث امنیت و تاب‌آوری غذایی مورد توجه قرار گیرد.

راه‌ها فقط دو نقطه را به یکدیگر متصل نمی‌کنند؛ آنها مسیر حرکت انسان، کالا، فرهنگ، دانش و اندیشه‌اند و در طول خود، زمینه شکل‌گیری شهرها، بازارها و فرصت‌های تازه را فراهم می‌کنند. در تاریخ تمدن، بسیاری از شهرها نه فقط به دلیل منابع طبیعی، بلکه به واسطه قرار گرفتن در مسیر راه‌ها رشد کرده‌اند؛ راه‌هایی که گاه یک منطقه را از یک سکونتگاه ساده به یک مرکز اقتصادی و تجاری تبدیل کرده‌اند.