روی یکی از نیمکت‌های پارک، جایی که کمتر کسی رفت‌وآمد می‌کرد، نشسته بود و به نقطه‌ای دوردست خیره شده بود. کبوترها بالا می‌رفتند و پایین می‌آمدند، بی‌اعتنا به زمین و زمان، و او در ذهنش جمله‌ای از آلبر کامو را تکرار می‌کرد: ‘هیچ‌چیز عذاب‌آورتر از این نیست که ببینی کسی که برایش جان می‌دهی، حتی لحظه‌ای به تو فکر نمی‌کند.’

دمِ غروب، در ارتفاعات مشرف به شهر، جایی دنج و خلوت که تمام شهر از آن پیدا بود، تنها و خاموش دیدمش. با اندکی تردید و به آرامی قدم جلو گذاشتم تا دلیل این عزلت‌نشینی‌اش را بدانم. احساسم می‌گفت در دلش غمی سنگین جا خوش کرده، پس با احتیاط و احترام کنارش نشستم تا ببینم درونش چه می‌گذرد.

نماد یا سنبل به عنوان نشانگر یک اندیشه، مفهومی انسانی است برای انتقال یک معنا به افراد دیگر که در زندگی ما آدم ها کاربرد یافته است!