راه همواره به‌عنوان زیربنای توسعه شناخته می‌شود؛ چراکه بدون ارتباط میان بخش‌های مختلف یک سرزمین و پیوند آن با دیگر نقاط جغرافیایی، هیچ رشدی قابل تصور نیست. اما همین جاده که مسیر پیشرفت و توسعه نامیده می‌شود، در عین حال به بستری برای مرگ انسان‌ها نیز بدل شده است. سالانه هزاران نفر در کشور ما بر اثر حوادث جاده‌ای جان خود را از دست می‌دهند، بسیاری دیگر دچار معلولیت می‌شوند و شمار زیادی نیز متحمل خسارت‌های مالی سنگین می‌گردند. از این‌رو، جاده تداعی کننده مفهومی متناقض از مرگ و زندگی است.