ادارات کل فرهنگ در استان ها، تابع قوانین بالادستی وزارتخانه متبوع، سیاست گذار و راهبرِ جریان رسانه ای در پیرامون محسوب می شود.
ایجاد همگرایی رسانه ای در راستای اهداف استانی به منظور ارتقا سطح زندگی مردم در ابعاد گوناگون اقتصادی و فرهنگی، و نیز کمک به افزایش همبستگی اقوام و جریانات مختلف محلی در چارچوب همگرایی با مرکز، همچنین کمک به ایجاد امنیت و ثبات سیاسی به عنوان مهمترین زیر ساخت توسعه؛ در تعامل با دستگاه های متولی و گروه ها و جریانات سیاسی، از جمله اهداف و سیاست های قابل پیگیری این دستگاه در عرصه رسانه محسوب می گردد.
گستره ی وظایف این دستگاه فرهنگی، به پیگیری دغدغه های شغلی اهالی رسانه، تسریع و تسهیل فعالیت حرفه ای رسانه ای، کمک به برقراری ارتباط مثبت و سازنده ی دو سویه مابین رسانه و دستگاه های اجرایی نیز بسط می یابد.
دستگاه متولی فرهنگ در استان کرمانشاه تحت مدیریت مظفر تیموری، در حوزه رسانه، برخلاف پیش بینی ها و انتظارات آنچنان که باید، از عملکرد قابل قبولی برخوردار نبوده و با در پیش گرفتن سیاست های نابجا مسیری متضاد با اهداف متصور می پیماید.
این نهاد سیاستگذار فرهنگی با تقلیل نقش خود از بازیگردان به بازیگر، ناخواسته و یا شاید هم خواسته، وارد دسته بندی های سیاسی و صنفی در میان اهالی رسانه شده تا ایجاد تفرقه را جایگزین همگرایی کرده باشد.
برگزاری جلسات تقدیر، تحت عناوین مختلف که با ابهام در نحوه ی انتخاب دعوتی ها توام بوده، عملا باعث ایجاد شکاف در میان اهالی رسانه و به وجود آمدن دسته بندی و اختلاف میان آنان شده است.
وقتی رسانه به واسطه ماهیت ذاتی خود ملزم به حضور آگاهانه در تمامی عرصه ها می باشد، اولویت بندی و اهم و مهم کردن این عرصه ها و طبقه بندی فعالین رسانه بر اساس نوع و نحوه ورودشان به یک عرصه خاص، و متمایز نمودن برخی با برچسب «فعال تر» چه معنایی جز ایجاد تفرقه و نگاه نابرابر به رسانه می تواند داشته باشد.
رسانه اگر نسبت به یک موضوع یا پدیده اجتماعی ورود می نماید، رسالت اوست‌. دستگاه متولی رسانه هم اگر می خواهد به وظایف سازمانی و ذاتی خود عمل نماید، بهتر است به دنبال ساز و کاری قانونی برای تسریع و تسهیل فعالیت رسانه ای و گردش آزاد اطلاعات باشد.
وقتی رسانه ها از ناهماهنگی های اداری و عدم درک ماهیتی از سوی دستگاه های مختلف رنج برده و در مسیر فعالیت حرفه ای با موانع عدیده ای مواجه اند، پرداختن به تقدیرهای تفرقه افکنانه جز دور شدن دستگاه متولی رسانه از ماهیت ذاتی خود و توهین به رسالت رسانه چه نتیجه دیگری عاید خواهد شد.
مظفر تیموری که به اخلاق نیکو و پاکدستی شهره است، اگر می خواهد پازل مدیریتی خود را به نحوی صحیح تکمیل نماید، بهتر است در نوع نگاه به رسانه تجدید نظری بنیادی داشته باشد. او می بایستی با درپیش گرفتن سیاستی داهیانه از ظرفیت رسانه حداکثر بهره را در جهت تعمیق توسعه پایدار استان ببرد.