همزمان با کاهش نسبی تنش‌های منطقه‌ای و فاصله گرفتن فضای عمومی کشور از شرایط جنگی، نشانه‌هایی از تحرک دوباره در فضای اقتصادی و در میان فعالان این حوزه به چشم می‌خورد. برگزاری نمایشگاه‌های تخصصی متعدد طی ماه‌های اخیر را می‌توان یکی از نشانه‌های این تحرک دانست؛ رویدادهایی که علاوه بر معرفی محصولات و توانمندی‌های بنگاه‌های اقتصادی، فرصتی برای بازتعریف ارتباطات، شناسایی بازارهای جدید و شکل‌گیری همکاری‌های تازه فراهم می‌کنند.

برای شهروندان کرمانشاهی که سال‌هاست با معضل پسماند شهری و مشکلات ناشی از جمع‌آوری و انباشت زباله مواجه‌اند، خبر اضافه شدن یازده دستگاه کامیون حمل زباله به ناوگان شهرداری، فی‌نفسه می‌تواند خبری خوب و امیدوارکننده تلقی شود. اما برای تحلیلگران مسائل شهری، پرسش مهم‌تری مطرح است: آیا خرید این یازده دستگاه کامیون می‌تواند بخشی از راه‌حل معضل پسماند کرمانشاه باشد؟

اظهارات حسن رستم‌زاد، معاون هماهنگی امور اقتصادی استانداری کرمانشاه، درباره لزوم پرهیز از استفاده از «شاخص فلاکت» برای توصیف وضعیت اقتصادی استان، به یکی از موضوعات قابل تأمل در محافل کارشناسی و رسانه‌ای تبدیل شده است.

مرور تاریخ چای در ایران، حکایت سفری شگفت‌انگیز است؛ از یک نوشیدنی اشرافی و خاصِ طبقات مرفه در دوره‌ی صفوی، تا محصولی بومی و مردمی در اواخر عصر قاجار.

مهم‌ترین گام در آسیب‌شناسی معضلات شهری، تشخیص درست مسئله است. تا زمانی که علت‌ها و معلول‌ها به‌درستی تفکیک نشوند، هر نسخه‌ای که پیچیده شود، نه تنها درمان‌بخش نیست، بلکه بر عمق بحران خواهد افزود. این خلط مبحث، سرانجامی جز بیراهه ندارد و شکاف میان مردم و نظام حکمرانی را عمیق‌تر می‌کند.

در میان گستره‌ی متنوع نیازهای انسانی، بازار غذا و سفره‌ی مردم از جایگاهی راهبردی و حساس‌تر از بسیاری از بخش‌های دیگر برخوردار است. به همین دلیل، بازیگرانی که تأمین‌کننده‌ی نیازهای سفره هستند، از درجه‌ی تأثیرگذاری بالاتری برخوردارند و هرگونه تغییر در عملکرد آن‌ها، بازتابی مستقیم و گسترده در لایه‌های مختلف جامعه دارد.

زندگی شهرنشینی، نقطه عطفی در تاریخ بشر بود؛ نقطه‌ای که شیوه زیستن انسان را دگرگون کرد. شهرها حاصل تلاش انسان برای دستیابی به امنیت، رفاه و فرصت‌های بیشتر بودند. تمرکز جمعیت، تقسیم کار و شکل‌گیری نهادهای اجتماعی، زمینه رشد تمدن را فراهم ساخت و افق‌های تازه‌ای پیش روی بشر گشود.

فعالیت رسانه ای در ایران، با چالش های عدیده ای روبه‌رو ست؛ به گونه ای که فعالان این حوزه، ریسکی سنگین را متقبل می شوند و پیوسته در معرض آسیب ها، تهدیدها و تنش های گوناگونی قرار دارند. برخلاف باور عمومی که اغلب سانسور را مهمترین مانعِ پیشِ روی رسانه ها می داند (که خود جای بحثی مفصل دارد)، واقعیتِ میدان نشان می دهد که اقتصاد رسانه و مسئله ی بقا، به بزرگترین دغدغه ی این عرصه بدل شده است.

نان را شاید بتوان استراتژیک‌ترین غذای سفره‌ی ایرانی قلمداد کرد؛ چرا که تقریباً در همه‌ی نقاط کشور و در میان تمامی طبقات و اقشار جامعه، مصرف نان به عنوان بخشی از فرهنگ غذایی مردم شناخته می‌شود.

اوضاع فرهنگ و هنر؛ زمانی خراب شد که نه با یک اتفاق، بلکه با مجموعه‌ای از انحرافاتِ ساختاری، از چند دهه قبل به زوال و انحطاط کشیده شد. این سقوط، نتیجه‌ی فروریختنِ ستون‌های تخصص، اخلاق و عدالت در بدنه مدیریتی است؛ یعنی زمانی که: